Οι μνήμες του τόπου μας πρέπει να μας διδάσκουν.  Διαβάζοντας τα παρακάτω αναλογίζομαι πόσο εύκολα ξεχνάμε . Δεν ξέρω γιατί, αλλά η πρόσφατη επικαιρότητα με την προσπάθεια απέλασης των 32 προσφύγων (ανάμεσα τους οικογένειες με ανήλικα)μου θύμισε κάτι που διάβασα πριν από καιρό στο www.nenita.gr[1]. Με όλα αυτά συμπέρανα ότι τελικά ξεχνάμε γρήγορα. Ο καναπές και το τηλεκοντρόλ δεν μας αφήνει να σκεφτούμε, απλά χαζεύουμε. Διαβάστε λοιπόν τι είχαν πει μεταξύ άλλων στον Δημήτρη Κορδερά  συμπολίτες μας από τα Νένητα…

«Στη γερμανική κατοχή, ο Μικές Μανές ένα βράδυ με το καΐκι του μετέφερε 32 Έλληνες στη Τουρκία, όμως αν και ο καιρός ήταν καλός, το γέρικο καΐκι δεν άντεξε από το βάρος και ναυάγησε ανοικτά της Βοκαριάς. Όπως θυμούνται οι αφηγητές μας, λόγω του καλού καιρού οι φωνές των ναυαγών ακούγο­νταν μέχρι τα Νένητα. Όπως λένε, κάπου εκεί ακούγονταν να βρίσκεται και η γερμανική καταδίωξη, η οποία όμως δεν έσωσε κανέναν. Μόνο ο Μιχάλης Λέος που ήταν εκεί κοντά με την μικρή του βάρκα μπόρεσε να σώσει το αντρό­γυνο Βασιλιάδη, και κολυμπώντας κατάφερε να σωθεί και ένας Πυργούσης. Από τους ναυαγούς, Νενητούσοι ήταν μόνο το πλήρωμα ο Μικές Μανές, ο Μιχάλης Κουκούλης και ο Γιάννης Παγιαβλάς. Την άλλη μέρα βρήκαν μόνο 7 πτώματα τα οποία τα έθαψαν στην Ευαγ­γελίστρια.»

Ο Μικές Μανές ρίσκαρε τη ζωή του. Προφανώς όχι αφιλοκερδώς, περνούσε τους Χιώτες απέναντι για να τους «σώσει» μιας κι η κατοχή, η πείνα κι ο πόλεμος δεν έδιναν  πολλά περιθώρια .

Σήμερα τι γίνεται σήμερα;  Αναρωτήθηκαν άραγε οι μεταφορείς, που θα πάνε και τι θα πάθουν αυτοί που περνάνε τη θάλασσα της επιστροφής; Θα μου πείτε τι τους νοιάζει. Τους είπε το λιμενικό να τους μεταφέρουν απέναντι κι αυτοί το έκαναν. Υποθέτουμε ότι όλα αυτά έγιναν με το «αζημίωτο». Τώρα ποιους μεταφέρουν, πού τους πάνε και ποιες θα είναι οι συνέπειες της μεταφοράς, δεν τους καίγεται καρφί. «Άλλωστε έχουμε γεμίσει από δαύτους».  Κάποιοι από σας θα συλλογιστούν «Καλά οι μεταφορείς φταίνε; Γιατί δεν τα βάζετε με το κράτος, τι φταίει ο επιχειρηματίας;  Το ψωμί του βγάζει.» Το κράτος μας κι η Ευρωπαϊκή  Ένωση δείχνουν με τη στάση τους και την πολιτική τους και τις προθέσεις τους. Το Λιμενικό κι η Αστυνομία εκτελούν αποφάσεις. Οι πολίτες όμως έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Μπορούν να πουν όχι, φτάνει πια, αυτό που κάνω δεν είναι σωστό. Γι αυτό έχει κι ο μεταφορέας το μερίδιο ευθύνης, όπως μερίδιο ευθύνης έχουμε όλοι και ξέρετε γιατί; Γιατί ανεχόμαστε από τον καναπέ χρόνια τώρα τα όσα γίνονται στη χώρα μας και παντού. Δεν μιλώ φυσικά μόνο για την έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής ή για τα μικρά ποσοστά εγκρίσεως πολιτικού ασύλου (0,04% 2009), αναφέρομαι στο γκρέμισμα κεκτημένων των εργαζομένων με ρυθμούς σαρωτικούς, αναφέρομαι στην κοροϊδία του χορού των εκατομμυρίων που πέρασαν, «εξαφανίστηκαν» και τίποτα δεν άλλαξε, αναφέρομαι στα παχιά λόγια που ακούμε καθημερινά στις ισχνές εποχές που ζούμε. Αντιθέτως, χρεοκοπήσαμε και το χειρότερο είναι ότι χάθηκαν όνειρα και ιδέες. Ψάχνοντας τους υπαίτιους κανένας δεν βρέθηκε, ενώ στην συνείδηση μας κάποιοι έκλεψαν. Κατά τα άλλα μας κάνουν να νομίζουμε ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι το πρόβλημα και θα μας πάρουν τις δουλειές, τις πλατείες και δεν ξέρω τι άλλο, δεν βλέπουμε τις ευθύνες των κρατούντων και την κατάντια ενός λαού χωρίς παιδεία και ιστορική μνήμη, που ξέχασε τι θα πει ανθρωπιά και βλέπει μέσα στη σύγχυσή του, τους πρόσφυγες σαν την αιτία του κακού.

Τελικά ίσως το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα στα δύο γεγονότα του χτες και του σήμερα αφού χάθηκε η ανθρωπιά είναι το 32.

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ…

Όταν θα στέλνουν πίσω τους πρόσφυγες