ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ολοκληρώθηκε η δίκη των αστυνομικών του Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα για την υπόθεση των βασανιστηρίων

Σε ποινές 5 ετών και 5 ετών  + 5 μηνών αντίστοιχα καταδίκασε σήμερα το Μ.Ο.Δ. της Αθήνας  τους δυο  αστυνομικούς (ο ένας ήδη πρώην), που δικάζονται από τις 21.10.2011 για την πολύκροτη υπόθεση του βασανισμού Αφγανών προσφύγων από αστυνομικούς του Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα το Δεκέμβρη του 2004.

Οι δύο κατηγορούμενοι (ο ένας εν ενεργεία αστυνομικός και ο άλλος ειδικός φρουρός  που έχει  αποχωρήσει μετά την ολοκλήρωση της 5ετους θητείας) ήταν οι μόνοι που παραπέμφθηκαν από μια ομάδα αστυνομικών, που (όπως αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας) εισέβαλαν σε σπίτια, που έμεναν Αφγανοί πρόσφυγες και κακοποιούσαν τους ενοίκους για να τους αποσπάσουν πληροφορίες για κάποιο συμπατριώτη τους. Σε δύο περιπτώσεις σύμφωνα με  το κατηγορητήριο (αλλά πιθανόν σε πολύ περισσότερες στην πραγματικότητα) οι δράστες οδήγησαν τα θύματά τους στο υπόγειο γκαράζ του ΑΤ Αγ. Παντελεήμονα και τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια, μεταξύ των οποίων στον γνωστό φάλαγγα, όπως πρόκυπτε από τις καταθέσεις των θυμάτων  και όπως δέχθηκε και το παραπεμπτικό βούλευμα.  Κατά το βούλευμα οι δύο αστυνομικοί παραπέμφθηκαν  ως προς τα δυο αυτά άτομα  για κακουργηματική και διακεκριμένη μορφή βασανιστηρίων αντιστοιχα  και επιπλέον για απρόκλητες σωματικές βλάβες σε βάρος άλλων 11 προσφύγων, ανηλίκων στην πλειοψηφία τους.

Για περισσότερες πληροφορίες:

Κανάκης Νικήτας,

Πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου

Τηλ: 6948504756, 210. 3213150

Αθήνα, 04/07/2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με μεγάλη ανησυχία και προβληματισμό η οργάνωση των Γιατρών του Κόσμου γίνεται μάρτυρας μιας ανθρωπιστικής κρίσης που συντελείται στις πόλεις της Πάτρας και της Ηγουμενίτσας. Η αδιάκριτη σύλληψη παράτυπων μεταναστών, υποψηφίων αίτησης ασύλου και ατόμων που παρακολουθούντο ιατρικά με φαρμακευτική αγωγή, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελεί την απάντηση της Πολιτείας στο οξυμένο μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα.

Στην Ηγουμενίτσα οι συντονισμένες ενέργειες «έξωσης» του εν λόγω πληθυσμού από το νομό Θεσπρωτίας και η καταστροφή του πρόχειρου καταυλισμού πέριξ του λιμανιού της πόλης, δίχως πρώτα να έχουν επιλυθεί ουσιαστικά ζητήματα, όπως εκείνα της στέγασης και της εξέτασης πιθανούς ανάγκης διεθνούς προστασίας των συλληφθέντων, δεν μπορούν παρά να επιμηκύνουν και διευρύνουν μια ανθρωπιστική κρίση η οποία βρίσκεται σε έξαρση τα τελευταία δύο χρόνια.

Ηπείρου κι Αχαρνών. Σταυροδρόμι στοιχειωμένο από ανάσες και σκιές, ιδρωμένα ίχνη από το καθημερινό συναξάρι της βιοπάλης, βήματα που μαρτυράνε μόχθο και όνειρα -για κόσμους άλλους κι ουρανούς, πιο φωτεινούς- βήματα που μαρτυράνε -ζωές μάρτυρες. Ο κάτω από την Πατησίων κόσμος, εκεί διαβαίνει την πύλη για να ανέβει στον πάνω κόσμο·εκεί στρίβει το τρόλεϊ για ν'ανέβει προς το κέντρο, επιβάτες συνωστίζονται με την ελπίδα να συναντηθούν, τρεις στάσεις παρακάτω, με τα όνειρά τους, τις δουλειές τους, τη δουλειά, μια δουλειά.

Σταυροδρόμι στοιχειωμένο από φονικά. Ο Καζάκος, πάνε δώδεκα χρόνια τώρα, συναντούσε εκεί -σταυροδρόμι Ηπείρου και Φυλής, λίγο μετά τα μεσάνυχτα- το θύμα αριθμός οκτώ, τον γεωργιανό Γκιόργκι Κουντεσιάνι, ο οποίος λίγες σφαίρες μέτα έγινε ο νεκρός αριθμός δύο, στην κανιβαλική βόλτα του Καζάκου που άφησε παρακαταθήκη αίματος άλλον ένα νεκρό και εφτά ανθρώπους σακατεμένους -κάποιοι σήμερα με ολική αναπηρία. Πριν τρία χρόνια, το στοιχειό μίλησε ακόμα πιο πεζά, πιο ελληνικά πιο ανατολίτικα, αφήνοντας στην άσφαλτο ένα νεκρό σώμα, μετά από διαμάχη οδηγών για την προτεραιότητα. Έλληνας που τουφεκάει έλληνα.

Η ΕΛΜΕ Χίου χαιρετίζει με σεβασμό το δίκαιο αγώνα που έδωσαν οι  μετανάστες απεργοί πείνας.  Έναν αγώνα για αξιοπρεπή ζωή και για το αυτονόητο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων, σε έναν κόσμο που τα πολυεθνικά κεφάλαια κινούνται ανεξέλεγκτα συνθλίβοντας χώρες και λαούς. 

Θεωρούμε αυτονόητο χρέος μας, που απορρέει από την καλλιέργεια μέσω της διδασκαλίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του πνεύματος αλληλεγγύης, να στεκόμαστε στο πλευρό των γονιών των οποίων τα παιδιά τους είναι μαθητές μας. Απέναντι στην πολιτική του φόβου, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας τονίζουμε «πως τους κυνηγημένους δεν τους κυνηγάς, τους εξαθλιωμένους δεν τους εξαθλιώνεις»