Όπως όλα δείχνουν η αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους συνεχίζει απτόητη το έργο της. Η διαφορά είναι ότι μετά την αρχική πικρία του Παπουτσή για την άρνηση συγχρηματοδότησης του φράχτη από πλευράς ε.ε. μέσω της επιτρόπου εσωτερικών υποθέσεων με το σκεπτικό ότι το έργο δεν έχει νόημα λόγω της βραχυπρόθεσμης χρησιμότητας του, αποφασίστηκε ήδη η έναρξη κατασκευής του με εθνικούς πόρους. Το σίγουρο είναι πως θα βρει άλλο τρόπο το ελληνικό κράτος να απορροφήσει τα εκατομμύρια ευρώ που έχει ήδη εγκρίνει το ταμείο εξωτερικών συνόρων της ε.ε. για την ελλάδα, γι'αυτό δεν χωράει αμφιβολία. Τα λεφτά για τέτοιες δουλειές ποτέ δεν ήταν θέμα είναι αλήθεια.

Μπορεί να διανύουμε μια δύσκολη οικονομικά συγκυρία ως κράτος αλλά μπρος στην αναμφίβολη αξία του φράχτη δε λογαριάζουμε ούτε έξοδα ούτε τίποτα, όπως λέει κοτζάμ υπουργός. Και ξέρει πολύ καλά τι λέει. Γιατί η ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι.. . Αυτό λέμε και εμείς κατά διαβολική σύμπτωση. Συμπληρώνοντας την άθλια αυτή πρόταση με την υπόλοιπη που συνεχίζει λέγοντας ..είναι κράτος σε πόλεμο. Και αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Ξεκάθαρα και ωμά. Και όπως κάθε πόλεμος έχει πολλούς νεκρούς, τραυματίες, βία, δυστυχία, πολύ αίμα, στρατό, τεχνολογικά αναβαθμισμένο εξοπλισμό και πολύ ιδεολογία, έτσι και αυτός ο πόλεμος δεν πάει πίσω. Που διεξάγεται σε διάφορες περιοχές στο χάρτη που φτάνουν από τις χώρες προέλευσης των μεταναστών σε ιράκ, αφγανιστάν, πακιστάν, παλαιστίνη, συρία, λιβύη, αίγυπτο κ.α. μέχρι τα σύνορα των χωρών που κάνουν αυτό τον πόλεμο. Όσα, πιο σωστά, μπορούν να προσεγγίσουν. Όπως τα σύνορα (και) στον έβρο. Όσοι γλιτώνουν από τις σφαίρες, τις βόμβες, την πείνα στις χώρες τους έρχονται αντιμέτωποι με τον πόλεμο στο μέτωπο των συνόρων της ε.ε. Και κάθε κράτος σαν το ελληνικό (το ιταλικό, το ισπανικό κ.λπ) εκεί είναι που συνεχίζει τη βρώμικη δουλειά που άφησε στη μέση. Με την κάλυψη της ε.ε.(μέσω του frontex) και με απίστευτη αγριότητα. Ξέρει πολύ καλά λοιπόν τι λέει ο Παπουτσής για πρακτική αξία του φράχτη στα χερσαία σύνορα με την τουρκία.

Τα τελευταία χρόνια που οι μεταναστευτικές ροές προς την ελλάδα κατευθύνονται κυρίως μέσω του έβρου, εκεί ακριβώς υπάρχει η ανάγκη για πιο έντονη και ολοκληρωτική διαχείριση των προσφύγων. Όχι επειδή ο φράχτης πρόκειται να τους αποτρέψει από την προσπάθεια τους να εισέλθουν στην ε.ε. Άλλωστε το πιο πιθανό είναι ότι θα τους αναγκάσουν να αναζητούν άλλα περάσματα πιο επικίνδυνα με ότι αυτό συνεπάγεται για την αύξηση των θανάτων. Αλλά επειδή θα τους δώσει να καταλάβουν ένα χρήσιμο μάθημα. Ότι τους θεωρεί αιχμαλώτους πολέμου. Και επειδή μιλάμε για μετανάστες εργάτες και εργάτριες είναι χρήσιμη η υπενθύμιση πως καλά θα κάνουν να γνωρίζουν πώς πρέπει να αισθάνονται, αν επιβιώσουν, στην πολιτισμένη ευρώπη. Παράνομοι και φοβισμένοι. Αλλιώς ειπωμένο, απαγορευμένοι πολιτικά. Ότι ακριβώς συμβαίνει στο εσωτερικό της χώρας εδώ και χρόνια με εκρηκτικές διαστάσεις στις μητροπόλεις.

Όσο η κρίση επιδεινώνει τις συνθήκες διαβίωσης των υπηκόων τόσο χρειάζεται να γνωρίζουν (οι υπήκοοι) ότι το κράτος θα είναι αμείλικτο. Με όρους στρατιωτικοποίησης και μιλιταρισμού. Και εδώ βρίσκεται (και όχι αποκλειστικά) η συμβολική (πολιτική και ιδεολογική) αξία της κατασκευής του φράχτη πέρα και ενάντια σε φωνές αντίδρασης και διαμαρτυρίες. Βέβαια αν έχει και τη νομιμοποίηση μέρους του ντόπιου πληθυσμού τόσο το καλύτερο. Προς αυτή την κατεύθυνση βοηθάει και η είσοδος των νεο-φασιστών στην κυβέρνηση, σχεδόν με άμεσο διορισμό. Για να παράξει (και) τέτοιου είδους πολιτικές. Άσε που ανοίγουν οι δουλειές για μια μερίδα υποστηρικτών του εθνικού κορμού. Εργολάβους, προμηθευτές, καραβανάδες, μπάτσους κ.λπ.

Είναι επομένως κομβικής σημασίας να αναδειχθεί ο δολοφονικός ρόλος του ελληνικού κράτους και των στρατο-αστυνομικών μηχανισμών επιτήρησης και ελέγχου που διαθέτει και εφαρμόζει πάνω στα μυαλά και τα σώματα χιλιάδων μεταναστών και μεταναστριών. Για αρχή τουλάχιστον, μετά έχουν κι άλλοι σειρά.

Μια τέτοια ρητορική είναι από θέση μάχης και δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης της πραγματικότητας. Δεν είναι ζήτημα σεβασμού ανθρώπινων δικαιωμάτων ούτε επιλογής του τάδε ή του δείνα υπουργού. Είναι ζήτημα στρατηγικής επιλογής του ελληνικού κράτους που χτίζεται εδώ και καιρό. Αναβαθμίζοντας το γεωπολιτικό του ρόλο πάνω και πέρα από ανθρωπισμούς και δάκρυα. Κι όσοι ενδεχομένως χάρηκαν, έστω για αρχή, με την απόφαση της ε.ε. για μη χρηματοδότηση ας προσέξουν ακόμα μια φορά το λόγο. Λόγω βραχυπρόθεσμης χρησιμότητας του. Και ο νοών νοείτω.

Α.Μ. μέλος της Επιτροπή Αλληλεγγύης Προσφύγων Χίου "ΛΑΘΡΑ"